اشعار

مـا امـت بـصـیـر قـیـامـت بـپـا کـنـیـم            در راه انـتـقـام ولـی جـان فــدا کـنـیـم

امسال اگر چه داغ روی داغ دیـده‌ایم!            مـا عـاشـقـانـه راه شـهـادت گـزیـده‌ایم

سرشار از شـهامت و عزم و اراده‌ایم            هرچند زخـم خـورده ولی ایـسـتـاده‌ایم

ما شیـعـیـان عـتـرت و اولاد حـیـدریم            ما فـاتـحان غزوۀ احـزاب و خـیـبـریم

مـا زیـر بـار ذلـت دونـان نـمـی‌رویـم            دیگـر اسـیـر فـتـنـۀ سـازش نمی‌شـویم

دشمن بترس! عـمر تو دیگر تبـاه شد!            روز تـمـام ایـل و تـبــارت سـیـاه شـد

ما خـصم ظـالـمیم و به مظلوم یاوریم            از دشمـنـان دین خـدا، سـیـنه می‌دریم

صهیون اگرچه دشمنی‌اش را پدید کرد            با مکـر حـیـله رهبر ما را شهـید کرد

از ما اگر مجـاهـد نـسـتـوه را گـرفـت            آن پیر با صلابت چون کوه را گرفت

روباه و صیـد شیـر! نگـنجـد به باورم            دلـتـنـگ روی خـون خـدا بود رهـبرم

او کربلا نـرفـت ولی کـربـلایـی است            هـنـگـامـۀ شـهـادت او نـیـنوایـی است

همچون حسین، با لب عطشان شهید شد            عمری شهید زیست، که اینسان شهید شد

اهل ادب به شـوق روی آن مـه تـمـام            بودند مـنـتـظـر که رسد نـیـمه صـيـام

او رفت و اهل محفل شعرش به غم نشست            در نیمـۀ صیام، دل شاعـران شکـست

او مرد بود و هیچ فرار از خطر نکرد            روز خطر ز اهل عـیالش حذر نکـرد

جان را فدای نهضت و این انقلاب کرد            این مرگ سرخ را خود او انتخاب کرد

هر بار روی منبر روشنگـری نشست            با خطبه‌اش غرور" سگ زرد" را شکست

در آخرین خطابه چه زیـبـا و اسـتوار            فرمـود «لا یـبـایـع مثـله» حـسیـن‌وار

یارب چه شد؟ که جام بلا سر کشید و رفت            نشکو الیک، سید ما پر کـشید و رفت

شبِ ستیز، شبِ آذرخش و طوفان است            شب است و کوه دماوند آتش‌افشان است

شب است و از نفسِ شب گدازه می‌جوشد            شب است و از تنِ شب خون تازه می‌جوشد

شب است و شعله‌کشان است شور خون‌خواهی            تنوره می‌کشد از جان تنور خون‌خواهی

ز هر کـرانـه نـدای قـیـام خـاسته است            به خواستاری خـون امـام خـاسته است

قسم به شـعـشـعـۀ نـور در پـگـاهِ نَـبَـرد            که خصم درنَبَرَد جان به گرمگاهِ نَبَـرد

به خشم و شعله، زمین شور نینوا دارد            امــام خــامـنــه‌ای دیـده بـر شـمـا دارد

شـمـا کـه راه‌نــوردانِ آسـمــان بــودیـد            شما که در هـمۀ قـرن قـهـرمـان بـودید

مسلّم است که میدان تهی نخـواهد ماند            به شب دوباره خیابان تهی نخواهد ماند

سـلام ای یــلِ نــام‌آورِ شـهــیـد! ســلام            امـام خـامـنـه‌ای، رهـبـر شـهـید! سـلام

ببین که شعلۀ خـشمیم و تیغ شمـشـیریم            قـسـم به خـون شـما انـتـقـام می‌گـیـریـم

خبر دهید به شیطان که بی‌عدد شده‌ایم            و راه مـحـو تـلاویـو را بـلـد شـده‌ایـم

دلاورانِ سـتـم‌سـوز خـطـّۀ خـورشـیـد            برآمـدنـد به خـون‌خـواهی امـام شهـید

بر آن شدند که این بار لشکر انگیزند            و پـایـه‌هـای تـلاویـو را فـرو ریـزنـد

بگو به لشکر فرعونِ غرقِ نخوتِ خویش            که کرکسان تو کاری نمی‌برند از پیش

عصای شعله به صهیون رسیده «فَانفَجَرَت»            تبارک الله از این اقتدار، از این عظمت

هلا بـتـرس! از آزادگـان پـیـرِ خـمین            ز بانگ هر شب این ملت امام حسین

اگرچه خیبر و سجیلمان همیشه رهاست            سلاح ما همه تسبیح حضرت زهراست

سلاح شیعه همین بوده در تمام مسیر            همین دم صلوات است و غرّش تکبیر

که ما جماعت نوریم و جمعتان ظلمات            و روی سازشمان نیست با شما، هیهات!

به حرمت همۀ کودکان غرق به خون            بلند می‌شود آواز «مرگ بر صهیون»

بگو که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            مگر که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

شب است و ضربۀ تیغ علی‌ست در شب قدر            و ردّ نور قـدم‌های مصـطـفی در بدر

اگرچه باز فـدا می‌شود حـسیـن زمان            عزا مگیر و به گوش جهان حماسه بخوان

اگر چه فـرق عـلی زمـانه مُـنـشق شد            عزا مگیر که رؤیای حق محـقـق شد

هلا سپاهِ کـمانگـیرِ مردِ جان بر کف!            نشان بگیر! فدایت شوم، بزن به هدف!

بزن که بارشِ تـیرِ ستاره دیدنی است            بزن که شیون صهیون دوباره دیدنی است

بزن که شعـلۀ فـانوسِ غـزه برخـیـزد            مگر به عزم تو قـقنوسِ غزه برخیزد

بزن که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            بزن که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

دور شد باز هم آن همدم و دمساز از ما            ماند در خاطره‌اش آن همه پرواز از ما

رمـضان دیـدۀ ما را به خـدا بـیـنا کرد            اشک‌ها ماند در این ماه پس‌انداز از ما

نیمه‌شب دل بکن از بستر و بسیار مگو            دور شد فـرصت پیـدایی آن راز از ما

رمضان رفت ولی روزه و قرآن باقی‌ست            چهـره کی پوشد این پنجـرۀ باز از ما؟

تو اگر قدر بدانی همه شب‌ها قدر است            نگرفـتـه‌ست خـدا فـرصت ابراز از ما

تا نفس هست، خدا هست که برکت بدهد            که فـقـط می‌طـلـبد غـیرت آغـاز از ما

باز هر صبح و شب آفاق پُر از جلوۀ اوست            هر اذان دعوت عشق است به آواز از ما

الوداع ای عطش و گریه و لبخند و سکوت            هر سحر یاد کن آه ای رمضان باز از ما

ای نگـاه تو کـلـید بخت خوش‌اقـبـال‌ها            کاش دیدارت مُیسَّر بود در این سال‌ها

ندبه‌ات آرامش نابی به دل‌ها هـدیه داد            دورمان کرد از هجوم پوچ قیل و قال‌ها

هر سحر بعد از نماز صبح، حافظ خوانده‌ایم            تا بیاید نامت ای فـریادرس! در فـال‌ها

در نماز عیدمان هم آرزویی جز تو نیست            این‌که پایانی شوی بر جنگ‌ها، جنجال‌ها

آخرین افطاری این ماه نزدیک است و کاش            روی ماهت جلوه‌گر باشد در استهلال‌ها

نیست ما را جز در لطف تو امیدی، ببخش            ای که بر این سینه‌ها یک ماه تابیدی، ببخش

رفت تا یکـسال دیگر باز مهـمانت شوم            جمع شد سفره، اگر خوبی بدی دیدی ببخش

ما پـشیـمـانـیم جـان فـاطـمـه مـا را ببین            این شب آخر اگر ما را نبخشیدی، ببخش

فطر ما خوشنودی پیغمبر و آل علی‌ست            مرحمت فرما و‌ ما را این شب عیدی ببخش

از رخت شرمنده‌ایم این روزها یابن الحسن            پای هر عصیان ما چون ابر باریدی ببخش

یـا عـلـیُ یا عـظـیـمُ یا غـفـورُ یا رحـیـم            ما طفیل عشق تو هستیم و تو ربّ‌العظیم

ماه رحمت، ماه اوج شرمساری‌های ماست            بار عـام مهـربـانی‌هاست، این ماه کریم

روح خود را شستشو دادیم در نهر رجب            قلب ما بی‌تاب مولا گشت و شد قلب سلیم

کافـر طاغـوت مانـدیم و مسلمانت شدیم            راه ما هموار شد با این صراط‌ المستقیم

ابتدای استعـاذه، سنگ ردّ بر خود زدیم            تا گریزد هرچه در ما هست شیطان رجیم

ما اسیـران حـصار نـاکـسی‌های خـودیم            فتح این خیبر، فقط با توست فتاح‌العـلیم!

مطمئنم هر شب ما با حضورت «قدر» بود            کاش می‌ماندیم با تو از همان عهـد قدیم

دور باطل بود دوری از «امام» و، بعد از این            بر در این خانه مسکین و اسیریم و یتیم

تا تحـقـق یـابد آئـین «کـمال الانقـطاع»            گوشۀ مـیـخـانۀ چـشـم تو باید شد مـقـیـم

بوی آواز پـر جـبـریل را خـواهد شـنـید            هرکه روحش در سحرگاهان شود مثل نسیم

راه‌هـای آسـمان را می‌گـشـاید رو به ما            زنـدگی در سـایـه‌سـار بـال‌هـای یاکـریم

ماه‌جان! ای نور حق! بر تار و پود ما بتاب            می‌شود ابـریشم تـسلـیم، با تو این گـلـیم

ذکر «بِسْمِ اللَّهِ مَجْرَاهَا» ست اسم اعظم و            با همین کشتی‌ست از طوفان به ساحل می‌رسیم

به اذن حضرت صاحب، امام بر حق ما            که اوست در همه‌ دوران ولی مطلق ما

به اذن او که زمام امور در کف اوست            هزار جان گرامی نشسته در صف اوست

به اذن او که دلیل حـیات اسلام است            هـمان که آمـدنـش، خـرّمی ایـام است

به اذن او که به شوق عنایتـش هستیم            و تـحـت سـایـۀ امن ولایـتـش هـستـیم

به اذن او و حضور همیشه غـالب او            که دست خویش گذارم به دست نایب او

چه نائبی که به نام و مرام خامنه‌ای‌ست            هنوز رهبر ایران، امام خامنه‌ای‌ست

چه نائبی که حرارت به این چکامه دهد            چه رهبری که همان راه را ادامه دهد

ببین که نور پدر در شمایل پسر است            پسر، کدام پسر؟ او جوانی پـدر است

که مـاه خـامـنه‌ای و ستـاره خـامنه‌ای            دوباره عزت ایران، دوباره خامنه‌ای

دل از رسـیـدن او الـتـیـام مـی‌گـیــرد            قـسـم به خـون پـدر، انـتـقـام می‌گیرد

نـوید صبح بر این تـیره شام تاریکـیم            قسم به خون پدر، ما به قلـّه نزدیکـیم

به جوش آمده دریای سرخ غیرت ما            بیا بـیا که رسـیـده‌ست وقت بیعـت ما

سلام مـردم ایـران! سـلام! برخـیـزید            برای بیـعـت با ایـن امـام بـرخـیـزیـد

دل سیاه شیاطین دوباره بی‌ تاب است            امید دشمن از این انتخاب بر آب است

امـید دشمـنـمـان را شـکـسـت این آقـا            بدان که رهـبر پیـروزی است این آقا

امـام عـصر چو دست دعـا نگه دارد            خـداش در همه‌ حال از بلا نگه دارد

ای خاک پاک! کشور من! استوار باش            مثل هـمیـشه محـکـم و با اقـتـدار باش

ایران مـهـربـان من! ای نام دلـنـشـین!            ای مــادر یـگـانـۀ مـا! مـانـدگـار بـاش

با من بخـوان حـقـیقـت فـتـح قـریب را            دل خوش به صدق وعدۀ پروردگار باش

دشـمـن به قـصـد بـردن ایـمـانت آمـده            محـکـم‌تـر از همیشه بیا پـای کار باش

چون رهبرت که مشت گره کرده شد شهید            تا لـحـظـۀ شـهـادت خـود پـایـدار باش

برخیز و مشت کن غم و اندوه خویش را            آتش‌فـشان شور و شعور و شعار باش

بر جان دشمنان قسم خورده مرگ شو            بر چشم دشمنان قسم خورده خار باش

میدان حـریف می‌طـلـبد پس قـیـام کـن            پرچم بگیر بر کف و دل بی‌قرار باش

دست خداست بر سر ما، وعده را ببین            باطل شکـست می‌خـورد امیدوار باش

از عمق جان خویش بگو مرگ بر یهود            پیـروز و سربلـند در این کارزار باش

هـنگـام جـنگ آمده " نـادِ عـلی" بخوان            بر فـرق دشـمـنان عـلی ذوالفـقار باش

نمی‌تـرسـیم ما از داغ‌هـا و تـلخـكـامی‌ها            نمی‌ترسیم ما از های و هوی این حرامی‌ها

برای ما كه معلوم است حقه بازی این‌ها            نمی‌تـرسیم هرگـز از تـرقـه‌بـازی این‌ها

نمی‌ترسیم از دشمن، ز تهدید و ز تحریمش            اگر دریای خون باشد، نمی‌گردیم تسلیمش

نمی‌ترسیم از آتش، كه ما از نسل زهرائیم            و قطره قطره قطره از پی هم، موج دریائیم

كه ما حقیم و هرگز از كف باطل نمی‌ترسیم            شهادت افتخار ماست، از قاتل نمی‌ترسیم

نمی‌خواهیم سازش را و از چالش نمی‌ترسیم            كه ما از داعش و از بدتر از داعش نمی‌ترسیم

بترسید از دمی كه خون به رگ‌هامان به جوش آید            همان روزی كه دریای تشیع در خروش آید

بترسید از همین بغضی كه عمری در گلو داریم            بترسید از شهادت، چون كه آن را آرزو داریم

بترسید آری آری چون كه ما از نسل طوفانیم            و طومار شما را عاقبت در هم بپـیچانیم

كه ما از غصه‌هامان قصه‌ای بشكوه می‌سازیم            ز سرهای شما تا آسمان‌ها كوه می‌سازیم

چه پیروزی، چه مرگ، آل علی خوشبخت خواهد بود            بدانید انتقام ما ز دشمن، سخت خواهد بود

بدان بیت المقدس عاقبت آزاد خواهد شد            بقیع آن روز با عشق علی، آباد خواهد شد

امروز جهان تشنۀ یک فتح جهانی‌ست            تاریخ در اندیشۀ یک خـانه‌تـکانی‌ست

با لطف خدا موقع پیکـار بزرگ است            در پنجۀ شیران عـلی، گلۀ گرگ است

هر کس که حمایت کند از ظالم و جانی            نـابـود شـود بـا دَم این شـور جـهـانـی

مـاه رمضان ماه دعـا، ماه صیام است            با لطف خـدا کار سـتـم‌کـار تمـام است

تنها نه که یک جمعۀ آن جمعۀ قدس است            هر جمعۀ ماه رمضان جمعۀ قدس است

سید عـلـی خـامـنـه‌ای جِـلـوۀ ماه است            گـفـتار حکـیـمـانۀ او نـقـشـۀ راه است

با لطف خدا مهـلت صهـیون به‌سر آید            از مـرگ تـلاویـو بـه‌زودی خـبـر آیـد

با موشک خیبرشکن و موشک سجیل            برچـیـده شود نامۀ صهـیـون به‌ ابابـیل

از هر طرفی بر تن صهیون شرر افتاد            با آل عـلـی هر که در افـتاد، ور افـتاد

هـمـيـشه بـازی دنـيـا هـمـين نمی‌مـاند            بساط غصب در آن سرزمين نمی‌ماند

به خويش آمده دنيا، زمان بيداری‌ست            اسير جهل، جهان بيش از اين نمی‌ماند

زمين، به گفتۀ قرآن -كه نيست غير از حق-            هميـشه در كـف مستـكـبـرين نمی‌مـاند

برای عـبـرت دنـيا نـوشـته شد تـاريخ            چـنان نمـانـده و هرگز چـنين نمی‌ماند

هزار زخـم به فـرمـاندهـان اگر بزنـند            چه بـاک؟ قـافـله بی‌جـانـشين نمی‌مـاند

به مادری كه جوانش شهيد گشته، قسم            كه شهر قـدس، يهـودی‌نـشين نمی‌ماند

نگاه كن كه جهان يک‌صدا فلسطين است            امـام گـفـته و حـرفـش زمـين نمی‌ماند

نازم به یلی که پرچـمـش قـرآن بود            بر آن همه زخم، مرهمش قرآن بود

با مشت گره کرده چو در خون غلتید            هم‌صحـبت آخـرین دمـش قـرآن بود

افشین علا

مـردم همه دیـدنـد که خـاشـع بـودی            با دشمن دین، هـمیـشه قـاطـع بودی

با مـشـت گـره کـرده زمـین افـتادی            مصـداق حـدیـث «لایـبـایـع» بودی

محمدحسین چاوشی

بـگـذار شُـکــوهِ مـا تــمـاشـا بـشــود            تـا درس بـرای اهـلِ دنــیــا بــشــود

یـا رب! مــددی کـن گـرهِ ایـن ایّــام            بـا مـشـت گــره کــرده او وا بـشـود

محمد پورمرادی

مرد و زن‌مان، مالـک اشـتر هستیم            جان‌بـرکف این ملت و کشور هستیم

ما بر سـر خـصـم، بارش سـجـیـلـیم            ما مشت گـره کـرده رهـبـر هـسـتیم

صامره حبیبی

تـا کــور شـود خـصـم بــدآوردۀ تـو            پـابــنـد تـوأیـم و دسـت‌پــروردۀ تــو

باهم بـودن به قـصد نـابـودی خـصم            رازی‌است در آن مشت گره کرده تو

ناصر فیض

این دست، نشان‌ست، علمدار حرم را            افتاده ولی باز گـرفـته‌‌ست، عَـلـم را

با مشت گره کرده به ما، رهبر ما گفت:            اینگـونه بـگـیریم گـریـبـان سـتـم را

قاسم صرافان

مردانه به سوی جـنـت الاعـلا رفت            پـرواز کـنـان بـه دیـدن مـولا رفـت

جان داد و نداد دست در دست یزید            با مشت گـره کرده از این دنیا رفت

محمد حسین رحیمیان

آسمان را، خاک را، گودِ جهنم می‌کنیم            قـاتل خـورشید را با گور همدم می‌کنیم

نیست حاجت به معاد و آخرت، که بهر‌ او            در همین دنـیا جـهـنم‌ را فـراهم می‌کنیم

عید ما را گر عزا کرده‌ست دشمن، باک‌ نیست            ما تـمـام سـال را مـاه مـحـرم می‌کـنـیـم

یک نفس آرام نه، یک ضربه بی‌فرجام نه            هر زمان آتش به‌پا از سوز این غم می‌کنیم

گر که تردیدی‌ست عزرائیل را از قتلتان            ما به ضرب تیغ خود او را مصمم می‌کنیم

ما به سوی مرگ می‌تازیم پاکوبان، ولی            جان دیوان را به خود اینجا مقدم می‌کنیم

تاج‌داران شهـادت را سر تـسلـیم نیست            پیش تو‌ ای دیو! پنداری که سر خم می‌کنیم؟

در دلت سودای عالم بود؟ کودک‌خوار پیر!            ما تو را بار دگر رسوای عـالم می‌کنیم

انتـقـام کـشـتن یار امام عـصر چیست؟            شر اسرائیل را از این جهان کم می‌کنیم

حسین بن علی حتی به خون غلطان نمی‌میرد            اگرچه اِرباً اِربا با لب عطشان نمی‌میرد

ندانـستـند مرحَـب‌زادگانِ زخـمیِ خـیـبر            که حیدرزاده هرگز پشت بر میدان نمی‌میرد

شبیه بزدلانِ پهلوی در خاک غربت نه!            درون خانه‌اش می‌ماند و پنهان نمی‌میرد

ولایت پرچمی از جنس ایمان است، پیمان است            عـلمداری اگر افـتاد آن پیـمان نمی‌میرد

بدان ای دشمنِ بیگانه با نام وطن! صهیون!            که ما جسمیم و ایران‌ جان، و هرگز جان نمی‌میرد

به ما زخمی زدی ای روبَه ترسو! ندانستی            اسیر پـنجـۀ شـیر ژیـان آسان نمی‌میرد!

سلیمان گرچه با موران مدارا می‌کند، اما            به کِیدِ جنّیان و لشکـر موران نمی‌میرد

به عزم راسخِ هر گامِ جاری در خیابان‌ها            لرستان و اراک و مشهد و تهران نمی‌میرد

اگر ققنوس‌وار آتش‌نشین شد، زاده می‌گردد            تبار او به کوثر می‌رسد، قرآن نمی‌میرد

تـنـیده نام او در تار و پود پرچـم ایران            و تا بـاقی‌ست نام نامیِ ایـران نمی‌میرد

یک‌صدا، شانه به شانه، پشت‌تان می‌ایستیم            جان ایران! با شما تا پای جان می‌ایستیم

اهل هرجایی از این خاکیم، رستم‌زاده‌ایم            رو به روی دیوخوهای زمان می‌ایستیم

جان بخواه از ما! سیاوش‌وار در راه وطن            در هجوم شعله‌ها، پیر و جوان می‌ایستیم

ننگـتان باد ای امـان‌نـامـه‌نـویسان جهان            مـا کـنـار سـرور آزادگــان می‌ایـسـتـیـم

تا رجزهای اباالفضلی صدای نسل ماست            سربلند و مقـتدر در این جهان می‌ایستیم

از تـبار کاوه‌ایم ای مار بر دوشان قرن            در نبرد نور و ظلمت بی‌گمان می‌ایستیم

گردی از خاک وطن را برده باشد گر نسیم            باز چون آرش در اوج داستان می‌ایستیم

یا علی گـفتیم و دوشادوش پرچـمدار او            تا ابد پـشت امـام عـصـرمـان می‌ایـستیم

به میدان آمدیم آری، که ما فرزند ایرانیم            و تا جان در بدن داریم پای عهد و پیمانیم

نکِش دیگر برای مردم ما زوزۀ مشـقی            کمی بشناس ما را ما همه از نسل شیرانیم

تو می‌خواهی دیانت را بگیری از دل مردم؟            گمان کردی که ما ایرانیان تازه‌مسلمانیم؟

تو خون‌آشام و ما خون خدا در بین رگ داریم            تو از اولاد ابـلـیـسی و ما اولاد انـسانیم

بپرس از «غالبون» و از «اَشدّاء علی الکفّار»            بدان آری که ما تفـسـیر این آیات قرآنیم

زمستان است اما اتحاد ما دمش گرم است            که ما دلگرم از الطاف خورشید خراسانیم

کفن پوشیده‌ایم، از مرگِ با عزت هراسی نیست            خیابان را بزن! ما بی‌هراسان در خیابانیم

امام ما کنار خانواده غـرق در خون شد            اگر با خـانـواده زیر تـابـوت شهـیـدانـیم

اگر آغاز این جنگ از خیابان فلسطین بود            ولی پایان آن با ماست چون ما مرد می‌دانیم

به زودی تو میان گور تاریک خودت حبسی            و ما پشت سر رهبر نماز عید می‌خوانیم

شب است، منتظر ای دوست تا سحر باشیم            سحـر ز گـرمی دیـدار شعـله‌ور باشیم

به سوی قـبـلۀ جان روی دل بگردانیم            در الـتـفـات بدان پـاک، هم‌نـظر باشیم

به کوچه‌‌های شب از شوق گام بگذاریم            در این طریق چو مهتاب رهسپر باشیم

من و تو هم‌دل و هم‌ر‌از یکدگر هستیم            چرا ز حال هم این‌قـدر بی‌خبر باشیم؟

گشوده‌اند در، از هـفـت آسـمان امشب            دعـا کـنـیـم هـواخـواه یـکـدگـر بـاشـیم

دعـا کــنـیـم اگـر خـلـقـت بـشـر داریـم            ز فکر پاک و دل پاک هم، بشر باشیم

دعا کنیم به ایمان چو رهـنمون شده‌ایم            به سوی خیر خِردوَرز و راه‌بـر باشیم

هراس و یأس و هوس کشت نسل انسان را            دعـا کـنـیـم بمـانـیم و بی‌خـطـر بـاشیم

به بـال مـرغ دعـا راه آسـمـان گـیـریم            در آن کـرانۀ پُـر نـور هـم‌سـفـر باشـیم

ندیده خـیر، کس از ابـرهای بی‌بـاران            بـیـا مـلازم چـشـمـان پُـرگـهـر بـاشـیم

چو اشک آمد و در زد سری به سجده بریم            چو آه سر زد و پَر زد در او اثر باشیم

امید، روشن اگر نیست ما چراغ شویم            گـنـاه، خـرمن اگر بود ما شـرر باشیم

به رغـمِ فـعـل بـد و ناسـتـوده‌کـرداری            ز هرچه خوب جهان است، خوب‌تر باشیم

یا رب افـتـاده به چـاهم، بِعَلیٍ بِعَلی            بگذر از جـرم و گـناهم، بِعَلیٍ بِعَلی

شب شقّ‌القمر است و شب نورانی قدر            یـاد آن طـلـعـت مـاهـم، بِعَـلیٍ بِعَلی

تا مگر گوشۀ چشمی به من زار کنی            بـاز مـشـتـاق نـگـاهـم، بِعَـلیٍ بِعَـلی

گرچه از چشم تو افتاده‌ام از فرط گناه            بـاز هـم چـشـم به راهم، بِعَلیٍ بِعَلی

تا به کی خسته و آوارۀ غفـلت باشم            بـده از لـطـف پـنـاهـم، بِـعَـلیٍ بِعَلی

عذر تقصیر و خطاکاری یک عمر، نشد            تــوبـۀ گـاه‌بـه‌گـاهـم، بِـعَـلـیٍ بِـعَـلـی

هر که هستم شده‌ام مستمع روضۀ عشق            دل دیـوانـه گـواهـم، بِـعَـلـیٍ بِـعَـلـی

خجل از موی سپیدم، بِحسینٍ بِحسین            بـنـده‌ای نـامـه‌سـیـاهـم، بِـعَـلیٍ بِعَلی

قطره‌ام عاشق دریا، بِحسینٍ بِحسین            تـشـنـه‌ام گـم شـده راهم، بِعَلیٍ بِعَلی

سینه‌ام تنگ شد از بس که نگفتم العفو            قلب من سنگ شد از بس که نگفتم العفو

خـیـابان خیـابـان خـیابان خیـابـان            به میدان بـیـائید مـردم، به میدان!

مبادا که از شیر خالی شود شهـر            که آن گـرگ‌ها تـیز کـردند دندان

به دست مـصـمـّم بگـیـرید پـرچـم            به دست شما مانده چـشم شهـیدان

کمین کرده دشمن به هر کوی و برزن            که جـمـع شـما را بـبـیـند پـریشان

کـمـانی چـو آرش بـیـارید مـردم!            به هر کوی و برزن کمین کرده شیطان

حـمـاسی بیـائـید مـردم، حـماسی!            رجزخوان بیائید مردم، رجزخوان!

شـمـا قـوّت قـلـب رزمـنـد گـانـیــد            شـمـائید سـجـّـیل و فـتّـاح را جان

دریغ است ایران که ویران شود، آه            دریغ است ایران، دریغ است ایران

شـمائـیـد و بـارانِ اشک و تـوسل            شما را چه باک است از بمب‌باران؟

بیائـید «اِن تَـنـصُرو الله» بر لـب            که یـاری شـوید از خـداوندِ قـرآن

شب قدرتان در حضور است اینک            به مـیدان بیائـید مردم، به مـیدان!